Πλούσιος πένης και σύ
παραμυθίας κανδήλα
με μόνην επί δώματος εφέστια παρεούλα
τη Μαρία

να σου κάνει σκανταλιές

σβύνει κι ανάβει τα κεριά
τρώει τα λουκούμια
σου μουτζουρώνει τα χαρτιά
μπερδεύει στίχους και μολύβια

μα
τρέχει κι αποκρύβεται
στην κόγχη του Πρωτάτου
κάθε που ακούει
περίφοβη

αποβραδίς Βαγγελισμού

χαλαλοή στα κεραμίδια

τον Άγγελο του Πάθους να ολολύζει.