Ἕως ἀγάπης δέος
στό περβολάκι ἐντός τῆς Ἀγγελοκρατούσας
ἄσκηση νεύρων
κι ὅλος αὐτιά
πλήν τίς ἡμέρες πού συντάσσονται μέ δοτική
τ' Οὐρανοῦ σου τά μπαλώματα.

Πόσοι σέ ξέρανε
καί πόσους ἤπιε ὁ Χρόνος
φταῖν οἱ φευγοῦλες σου
κ' οἱ ἐρχομοί
θηλειά τό κομποσκοίνι
καί τούς ἔπνιξε

Ποιός τώρα ἡγουμενεύει στό ἰδιόρρυθμο ἐτοῦτο
στό μηδέν ἀποβλέποντας τῆς ἀφαίρεσης
στήν ἀποθέωση τῆς αἵρεσης
πλοιάριο δίχως ἕρμα

καί στά βιτρώ τοῦ βορεινοῦ σου ἀνεμοφράχτη
οἱ ἀγάπες τέρμα.