Στο άκρο άωρο των Ωρών
πάς και δεν έρχεσαι
γι' αγάπη πόσιμη λαχανιασμένη

και τ' άλλα αινίγματα

ενώ απ' τα δέντρα στάζουν οι μέλισσες

σαν πικραμύγδαλα

λόγος εν σπέρματι
και δε σ' αγγίζουνε
λόγω του πένθους σου.

Σέ καιρό λειψανδρίας οιακίζεις τα νερά
στη λειψυδρία το Μάταιο
Ήριννα του κινδύνου
της ρόκας
και του Ολίγου
πηγή ακατάσχετη
χειμώνας θάτανε βαθύς όταν απήλθες
κι έκτοτε ο Άδης ο αρπακτής τοιχογραφήθηκε

Ήριννα
μουσκεμένη στην αρμύρα του Όνειρου

Ήριννα
στον πόθο ασκούμενη
και στο ακόντιο των θεών.