|
Στό ἄκρο ἄωρο τῶν Ὡρῶν
πᾶς καί δέν ἔρχεσαι
γι' ἀγάπη πόσιμη λαχανιασμένη
καί τ' ἄλλα αἰνίγματα
ἐνῶ ἀπ' τά δέντρα στάζουν οἱ μέλισσες
σάν πικραμύγδαλα
λόγος ἐν σπέρματι
καί δέ σ' ἀγγίζουνε
λόγω τοῦ πένθους σου.
Σέ καιρό λειψανδρίας οἰακίζεις τά νερά
στή λειψυδρία τό Μάταιο
Ἤριννα τοῦ κινδύνου
τῆς ρόκας
καί τοῦ Ὀλίγου
πηγή ἀκατάσχετη
χειμώνας θἄτανε βαθύς ὅταν ἀπῆλθες
κι ἔκτοτε ὁ Ἅδης ὁ ἁρπακτής τοιχογραφήθηκε
Ἤριννα
μουσκεμένη στήν ἁρμύρα τοῦ Ὄνειρου
Ἤριννα
στόν πόθο ἀσκούμενη
καί στό ἀκόντιο τῶν θεῶν.
|