Μεγάλο πένθος η Ομορφιά
πολύ μεγάλο πένθος
σου λέει ξάφνου

το και το

κι αρθρώνονται όλα ουδέτερα
κάτι σαν πρώιμο πρωί
ή
μιλημένο γιόμα.

Χαρτιά δακρύων προσανάμματα
φτερολογήματα του νου
η Ανάγκη εν πρώτοις

κι ονοματίζεις τα βιβλία παντεπίσημα
νιάτα που λες χαρακτικά
τα σύνεργα του πάθους οπωσδήποτε.

Τώρα
σκιαγμένα τα πουλιά
κουρνιάζουνε στης Άριας
ενώ το πάντιμο καφέ
κορτάρει με το μαύρο
κ' οι πέτρες λουλουδίζουνε.

Εδώ λιγώνει ο θάνατος
η Αγάπη ξυλουργείται
με τέχνην ειρηνόχυτη νικάς τα κατά κόσμον
σανίδες καλοθύμητες
σχεδόν σχεδίες

για πέρα.