|
Πολύ τό λίγο
τό σοφόν
τό πίσω ἀπ' τά λεχθέντα
ἀρτύματα καλοκαιριοῦ
προσχήματα σχημάτων
σέ τόπον ἄτοπο λοιπόν
μέ τά νερά τοῦ μέσα νοῦ
ἐκτάκτως ψυχωμένα
μέ φυλλωσιές πασίφιλες
καί φίδια δοτικά
διαβάζοντας ἀπό κοινοῦ
χειρόγραφα πολιορκημένα
ὥσπου
ἡ ἀνδρεία τῆς ἐλιᾶς
τοῦ περναριοῦ ἡ θηλύτης
μᾶς πῆρε καί μᾶς σήκωσε
στό ὑπερῶο τῶν Λέξεων
ἐκεῖ
ὅπου ἀνέκαθεν μιλιέται ἡ Ὡραιότης
κι ὁ Χρόνος ἀπειρίζεται.
|